Gendarmenpad Denemarken 2019

In augustus liep ik een Denemarken een 84 km lang kustpad langs de grens met Duitsland. Daarbij koos ik ervoor om de vijf etappes om te zetten naar drie wat langere loopjes. Een goed gemarkeerd pad. De weergave vind je op mijn blogsite.

 

https://wordpress.com/view/trailer2327.wordpress.com

 

 

 

Veluwe december 2019

Van 16 tot en met 19 december beleefde ik mijn laatste trailuitje op de Veluwe. Vanuit Vaassen liep ik in de regio Kootwijk en Epe. Mijn blog lees op: https://trailer2327.wordpress.com/2019/12/19/veluwe-hikes-and-trails-2019/?fbclid=IwAR3XIdWWJRxkPJqc8W5cgSRMKZKGRhFscfW31k_J-Ow_F6u6SJbCvS7GIvw

Wordpress

 

Wordpress Blogsite vanaf 2016

https://wordpress.com/view/trailer2327.wordpress.com

 

Reader trailrunning 2020

Alle info over trailrunning, update 2020, vind je onder de volgende link.

Veel leesplezier.

https://wordpress.com/block-editor/post/trailer2327.wordpress.com/912

 

Vallei van het Merkske

Nabij Merksplas (B) ligt Wortel Kolonie. Het gebied hieromheen is in 2019 genomineerd voor mooiste wandeling van Vlaanderen. Ik ging er heen vanuit Roosendaal en liep een wat meer uitgebreide route. Een week later had onze voorloper Ivo hier al een groep van 16 liefhebbers voor.

De route staat hier beschreven.

https://trailer2327.wordpress.com/2019/07/29/vallei-van-het-merkske-juli-2019/

 

Twee landen route 2019

In het grensgebied van Belgie Duitsland en Luxemburg valt voor de sportieveling veel te beleven. Ik liep er een 30km lange mtb route die 80% onverhard is van de plaats Burg Reuland.

Mijn blog zie je hier.

https://trailer2327.wordpress.com/2019/06/28/twee-landen-route-juni-2019/

 

Eisleck Trail 106 km

Van Kautenbach in Luxemburg naar La Roche en Ardenne loopt een prachtig en uitdagend pad om te trailen. In 2017 had ik hier al eens 2 etappes gelopen. In 2019 vulde ik het aan met e overige 3. Aanrader.

Mijn verslag zie je hier.

https://trailer2327.wordpress.com/2019/07/07/eisleck-trail-2017-2019/

 

Eiffel 2019

In het voorjaar wandelde en traile ik in de Eiffel in de buurt van het plaatsje Echternach. Vooral de Felsenwegen trails zijn zeer de moeite waard.

Lees mijn verhaal hierover hier.

https://trailer2327.wordpress.com/2019/05/15/zuid-eifel-luxemburg-mei-2019/

 

Denemarken 2019

In augustus 2019 liep ik langs de Duits/Deense grens het Gendarmenpad van 84km in 3 etappes. Mijn verslag lees je hier.

https://trailer2327.wordpress.com/2019/08/14/gendarmenpad-denemarken-2019/

 

Vernieuwde Ree route in Grenspark Kalmthoutse Heide

Blog met foto's op https://wordpress.com/post/trailer2327.wordpress.com/2594

Vernieuwde, uitgebreide, grensoverschrijdende route voor wandelaars, hikers en runners van 24 km/90 hm.

Algemeen.

Grenspark Kalmthoutse Heide is een natuurpark op de grens van de Nederlandse provincie Noord-Brabant en de Belgische provincie Antwerpen. Het grensoverschrijdende park is ingesteld in 2001 en heeft een totale oppervlakte van ongeveer 60 km² en kent meerdere deelgebieden.

De Kalmthoutse Heide mag zich vanaf 29 oktober 2016 officieel "Stiltegebied" noemen en is daarmee het zevende (grensoverschrijdende) stiltegebied in Vlaanderen geworden.

Met onze trailcommunity Footprint lopen we hier meerdere keren per jaar verschillende routes, in lengte varierend van 12 tot 25 km. Uiteraard met groot respect voor de schitterende natuur die bestaat uit bospaden, duinpaden, graspaden, afgewisseld met heidevelden, heuveltjes, stukjes moeras, plassen en vennen.

Het gebied is volop in ontwikkeling en wordt daarbij ondersteund met Europese subsidie. Hiervan wordt het natuurproject bekostigd voor het HELVEX/Life+ programma. HELVEX staat voor HEide, Landduinen en Vennen, integrale aanpak van EXoten.

Voor de recreant is er aandacht voor wandelpaden, ruiterpaden, mtb routes en picknick plaatsen. Met onze lopers maken we uiteraard alleen gebruik van de afzonderlijke wandelroutes en de zogenaamde verbindingspaden. Een deel van de paden is niet toegankelijk tijdens het broedseizoen, maar er valt altijd wel een mooie route te boetseren in alle seizoenen. De gegeven 24 routes zijn makkelijk aan elkaar te lussen via de verbindingspaden die allemaal goed staan aangegeven.

Een van onze volgers wees erop dat een van de routes, de ‘Ree’ route, begin februari 2019 uitgebreid en bewegwijzerd zou worden van ruim 7 naar 24 km. Hoewel wij het sport vinden om zelf routes aan elkaar te lussen, werd natuurlijk onze nieuwsgierigheid gewekt. Ik ging dan ook op pad om voor de groep op verkenning te gaan en de route te beschrijven en te fotograferen.

Mijn ervaringen zijn wel uit het perspectief van de trailrunner geschreven en niet vanuit de wandelaar. Aangezien ik nog in opbouw ben na een blessure liep ik de route in twee etappes.

De route.

Er zijn meerdere vertrekpunten, maar ik startte aan de Abdijlaan in Ossendrecht bij de stal, waar je de auto kwijt kunt.

Ik liep eerst een stukje Kortenhoeff, richting het Bronven. Een mooi golvend stukje om er in te komen. Al vrij snel verlaat je het gebied over een zandpad dat terug voert naar de Abdijlaan die wordt overgestoken. Vervolgens loop je richting Kleine Meer (nog steeds heel weinig water hier) waar een mooi bospad langs loopt. Na dit bospad kom je aan de rand van de Staartse Heide, weer een wat breder pad waar het ook behoorlijk nat kan zijn.

Het pad gaat over in een, voor trailrunners, uitdagende single track, nat en met veel wortels. Net voor de grenspaal word je linksaf gestuurd, een stukje met lage begroeiing dat er (nog) niet als pad uit ziet. Langs een draad als gids kom je in een moerassig stukje, zeker de moeite waard, maar de snelheid gaat er hier wel uit.

Aan het einde hiervan ben ik even het spoor bijster als je een paar honderd meter de ‘bush’ ingestuurd wordt. Ik twijfel hevig of dit voor wandelaars begaanbaar is, omdat er ook nogal wat stekelige struiken groeien. Na wat heen en weer geloop kom ik er achter dat het toch echt de enige weg is naar het volgende schildje; ik zou hier niet gaan rennen. Het is vandaag ook de enige plaats waar ik daadwerkelijk twee reeën spot, die me snel hun witte stempel laten zien.

Na dit uitdagende stukje van de route kom je via zandpaden uit bij de Ossendrechtse Duinen. Hier loop je over een breed golvend zandpad, een lekker pittige krachttraining.

Aan het eind hiervan kijk je weer uit over een schitterend heide gebied met gevarieerde paden. Dat hier op splitsingen en kruisingen nog wat schildjes geplaatst mogen worden om niet verkeerd te gaan is inmiddels doorgegeven. (zie naschrift)

Eenmaal richting Kriekelaarsven zien we dat de route samenkomt met een aantal andere bestaande routes.

 Zo loopt hier bij het ven ook de Schaap route die door de Oude Gemeentebossen voert. Hierna loop ik richting Putse Moer, maar dit mooie paadje laten we nu rechts liggen om rechtdoor naar de toren van de Brandwacht te gaan. Deze toren mag je voor een groot deel beklimmen als je extra hoogtemeters wil maken!! Ik heb daar even geen behoefte aan, want ik weet dat zo meteen het Duinpad op het menu staat met een enorme zandbak. De zogenaamde ‘zandhaters’ kunnen het losse zand omzeilen door, links hiervan, een singletrack te volgen. Ook uitdagend met de vele wortels die het tot een technisch stukje maken. Ruim voor de Verbindingsstraat verlaten we het Duinpad om rechtsaf een bospad van zo’n 700 meter te volgen.

Het is een verbindingsstukje naar het Stappersven gebied. Het Stappersven is een van de grootste vennen van Vlaanderen en je loopt hier over een bospad omheen. Voor trailers zou het leuker geweest zijn om hier een extra lusje langs het Bosbes pad te lopen. Het is een mooi, smal pad vanwaar je diverse keren weer terug kunt komen op je route, maar goed, ik volg braaf de Ree, dus het is maar een idee.

Eenmaal rond het ven kom je uit op de Verbindingsstraat, richting Parking Noord vanwaar wij met Footprint vaak vertrekken. Het enige verharde stuk, want 1300 meter geasfalteerd. Je kunt echter wel 400 meter aan je rechterhand een stappenpad volgen, zodat er nog maar 900 meter verharding overblijft. Dat stappenpad is een pittige; los zand en golvend, dus maak je keus.

Vanaf P-Noord loop je een deel van het ‘oude’ Ree pad. Alles heel goed gemarkeerd en afwisselend zand- bos en heidepaadjes naar de Staartse Heide waar ook het Vos pad loopt. Een klein stukje nog langs camping ‘Staartse Duinen’, even vaart maken want ik ruik alweer de stal bij Kortenhoeff.

Het is een mooie lus geworden met veel afwisseling. Voordeel is dat je niks hoeft uit te stippelen, maar alleen de schildjes hoeft te volgen. Er zijn nog wel wat aandachtspunten voor de routebouwers, maar ik vind het een aanwinst. Vooral ook voor bezoekers (hardlopers) die hier niet bekend zijn en toch een behoorlijk stukje kunnen en willen lopen. Als je er een paar uurtjes tijd voor uittrekt loop je door het mooiste gebied in onze regio. Ben er zuinig op en geniet ervan; tot op de paadjes!!!

Info en alle routes op: http://www.grenspark.be/

300 km Trails in de Algarve; samenvatting

Het volledige artikel is te lezen op https://trailer2327.wordpress.com/2018/06/19/300km-trails-in-oost-algarve/

  • Ik liep de trails in de Oost-Algarve in etappes van 12 tot 30 km. Totaal 308km/3800hm tussen 3 en 26 mei 2018 op 15 running dagen.
  • Ik liep 135km het oostelijke deel van de Via Algarviana, ook bekend als GR13, van Alcoutim naar Alte, overal goed aangegeven.
  • Verder 65km de GR 15 van Vila Real tot Alcoutim, goed aangegeven.
  • 108 km door natuurgebied Ria Formosa, Ecovia, een fietsroute langs de kust, en lussen (Pequena Rotas, ofwel PR routes).
  • Zorg voor stevige trailschoenen met demping, geschikt voor rotsachtige ondergrond. Op de stranden en Ecovia kan ook met normale loopschoenen gelopen worden.
  • Zorg voor een goed racevest waar je minimaal 1,5 liter drinken mee kunt nemen. Verder had ik gels, zakdoekjes, zakmes, telefoon, geld bij me. Tot slot pakte ik soms een kei als ik in de buurt van waakse, loslopende honden kwam.
  • Het voorjaar is bij uitstek de periode om dit avontuur te ondernemen. Begin mei staat er veel in bloei en is alles groen.
  • Accepteer dat je je tempo aan moet passen. Waar ik in Nederland 9 tot 10km/u haal, is het hier op de GR routes 8 tot 8,5km/u.
  • Neem de tijd voor het maken van foto’s, een begroeting met een local of een praatje met andere avonturiers en sta even stil bij de telkens wisselende, soms fenomenale uitzichten in de heuvels.
  • Als natuurliefhebber kom je door de uitgestrektheid volledig tot rust en jezelf en je ziet in het voorjaar veel in bloei staan. Ook is het de moeite om de vele vogelsoorten te zien, waaronder roofvogels, zilverreigers en flamingo’s. In het buitengebied zag ik onder andere patrijzen, hagedissen, hazen, schildpad en een slang. Citrusboomgaarden dragen volop vruchten en je ziet olijfbomen, vijgenbomen, eucalyptus en kurkbomen.
  • Als je net als ik vanuit een uitvalsbasis gaat lopen dan is het prettig om op de rustdagen naar het strand te kunnen gaan. In mei is het lekker weer en ik heb vaak in de zee gezwommen; fris, maar goed te doen.

No challenge, no change

Een nieuwe blog over uitdagingen die gepubliceerd werd op Trailrunning Europe.

https://www.trail-running.eu/2018/01/blog-jos-no-challenge-no-change/

 

Berenloop Terschelling 42,2 km

Wat eigenlijk al eerder op het lijstje stond was de Berenloop op Terschelling. Om een aantal redenen kwam het er niet van, maar in het kader van de persoonlijke Berenchallenge lukte het nu wel met wat passen en meten. Vrijdag 3 november kwamen we aan op West-Terschelling en haalden de fietsen op. Baaiduinen, een gehucht 6 km verderop, hadden we een vakantiewoning voor een weekje Wadden.

Op zaterdag nog een relax dag met sfeer proeven in West waar de korte afstanden gelopen werden en de koffie prima smaakte.

Zondag op de fiets naar de sporthal en de start; allebei toch best gespannen: wat wordt het parcours, het weer, de sfeer, de houdbaarheid van het gestel??

De eerste 10 km gingen over de weg richting Midsland, veel enthousiasme langs de kant, versiering, beren in tuinstoeltjes en muziek; de sfeer en het meeleven heb ik, en dat voor een relatief kleine marathon, nog nooit zo meegemaakt. Tempo ligt netjes iets onder de 6.00/km, een bewuste keuze om in het tweede deel wat over te hebben. Er zijn nu wat meer paden, maar het blijft verhard en dat is voor mijn gestel minder goed; onderrug en heupen raken dan geirriteerd.

We lopen richting Hoorn, de verzorging onderweg is top en ik merk dat supporters zich zelfs verplaatsen om verderop weer aan te moedigen.

Bij km 15 lopen we bij Oosterend, het laatste dorp voor de Boschplaat, een natuurgebied waar deels een fiets/wandelpad door loopt. Nog steeds netjes op schema. Voor plasjes en drankjes en gelletjes kijk ik niet meer op de klok, maar neem ik rustig de tijd. Dat zie ik dan ook later terug als ik de Garmin uitlees.

De Boschplaat is een schitterend heide- en duingebied dat met dit wisselende weer (regenbui, zon, hagelbui, zon….) buitenaards aan doet. Voor het eerst krijg ik aansluiting bij een groepje, mooi op tijd, want de wind is nu tegen. De halve marathon gaat in iets meer dan 2 uur en dat betekent dat ik rustiger aan kan gaan doen; tempo wat laten zakken en tijd voor plas- en drinkpauzes, maar niet gaan wandelen. Bij elke post pak ik nu cola, banaan en peperkoek en ik zal 4 gels en 2 cafeïne kauwgums gebruiken plus nog 2 soft flasks isotone drank die ik in het racevest heb gestopt. Het is allemaal gewicht, maar ik weet wat ik binnen krijg. Na km 23 doorkruisen we het Hoornse Bos en komen we weer in de bewoonde wereld. Inmiddels schuren de speldjes van mijn nummer tegen de huid en moet ik wat ombouwen wat met mijn fijne motoriek, kou en nattigheid niet meevalt. Uiteindelijk weet ik met een speldje het nummer aan een bandje van mijn racevest vast te krijgen. Ik loop al weer een tijdje alleen en dat zal zo blijven. Na km 33 naderen de 3 strandkilometers van Midsland aan Zee naar West aan Zee waar de tegenwind, schuin op kop, meevalt. Vanaf km 36 lopen we weer richting West over verharde paden en nog een stukje bos bij het Groene Strand. Nu schiet het op; ik blijf het tempo vasthouden en zie de Brandaris, nog een paar km. Toeschouwers hebben zich in het centrum verzameld en de laatste km word je naar de meet gedragen (als je nog zonder problemen loopt) De laatste km gaat dan ook meer dan minuut sneller, waarvan een paar honder meter over een rode loper tussen een joelend, klappend en high fivend publiek; wat een ambiance en dat voor iemand die 4.17 over een marathon doet. Ik voel me goed gelukkig, heb niks geforceerd en iets boven de 6.00/km gelopen gelopen wat de opzet was. Op naar de hersteldrankjes en maaltijd, waarna nog een rustig fietstochtje naar huis bij de snel groeiende maan. Mooi evenement, bijzondere ervaring.

 

Blog 32 km St Pieter Bear Trail https://wordpress.com/post/trailer2327.wordpress.com/2383

Spooklopers langs de Ourthe

Drie stukjes rennen door de Ardennen

Eenmaal ingeschreven voor de Trail des Fantomes in La Roche en Ardenne keek ik  even rond wat er  nog meer in de buurt te doen is. Meer dan genoeg wist ik, want ik kom inmiddels 40 jaar deze kant op om te kajakken, klimmen en abseilen, mountain biken en wandelen. Aangezien ik de laatste jaren helemaal ‘into trail’ ben, zocht en vond iets dat me direct aansprak: de Eisleck Trail van 104 km, die ook in etappes te lopen is. (1)

Mijn idee van de Ardennen is dat je wel iets te doen moet hebben, want bruisende steden ken ik er niet en voor het zonnige weer zou je echt ‘last minute’ moeten gaan. Het is niet voor niets erg groen in die streek. Voor buitensport is het er zeer uitnodigend en voor ons ‘Ollanders’ zijn de heuvels voldoende uitdagend. Tel daarbij de Belgische gastronomie en ontelbare varianten hoppige brouwsels en het ‘verwen-me-nu’ is compleet.

Omdat vakantie ook een sociaal gebeuren is kwam ik behoorlijk uit de onderhandelingen met voor mij twee etappes Eisleck en een dagje Fantomes, in totaal goed voor 58 km/2100hm.

Etappe 4. Houffalize-Nadrin. 21,4km/714 hm. Dinsdag 8 augustus.

Wat betreft het weer was het een beetje een mistroostige dag (achteraf gezien..…week) met regen en laaghangende wolken. Het was voor mij prima loopweer en vanuit Houffalize startte ik de vierde etappe van de Eislecktrail.  Na een steile klim vanuit het stadje passeer je het viaduct van de E25 en het traject gaat het op en neer langs Bonnerue, Rensiwez tot aan de loopbrug met vistrappen bij Engreux. Daar voorbij komen de twee Ourthes samen en volg je een technische bergkam met veel wortels, leisteen, trappen en bruggetjes. Jammer genoeg was vanwege het weer het laatste stukje bij de stuwdam van Nisramont moeilijk begaanbaar en boog ik af naar het dorpje Filly. Mooie, afwisselende etappe door bos, dwars door het weiland, langs de Ourthe en het meer van Nisramont. Voldoende uitdagende (en natte) singletracks met boomwortels, kiezel en leisteen. Mooi uitzicht over beide Ourthes en het typisch Ardenner landschap.

Etappe 5. Nadrin- La Roche. 17,5 km/564hm. Donderdag 10 augustus.

Zelfde weerbeeld als dinsdag. Minder km en hm, maar in deel 1 tussen Nadrin en Bérismenil veel technischer. Nat=Glad, dus uitkijken bij boomwortels en natuursteen. Bij een paar steile afdalingen doet de kleiachtige ondergrond ook nog een duit in het zakje. Tussen km 1 en 9 heel ‘trailwaardig’ met direct een dichtbegroeide single track, een paar steile afdalingen en een uitdagend paadje langs de Ourthe.

Trailers blijven in een aantal opzichten toch kinderen en ik voelde me weer even de ‘klauterkabouter’ die ook nog een stukje door de rivier mocht banjeren. Door de vage oevers, boomwortels en leisteen was het ook hier en daar ‘spoorzoekertjes spelen’ en door de nattigheid ‘blij dat ik glij’.  Waar een mens in zijn eentje lol in kan hebben.

Er volgde een steil slingerpad naar omhoog, richting Cheslé waar ik een van de uitpijlers van de Trail des Fantomes sprak. Drie dagen voor trail al uitpijlen zou bij ons ondenkbaar zijn, maar goed. Hier vind je ook een indrukwekkend verdedigingswerk uit de Keltische tijd op de rotsachtige uitloper dat nu gerestaureerd wordt. Voorbij Bérismenil loop je door open stukken weiland, waar je bij dit weer kletsnat wordt, richting Crestelles en heb je zicht op de lappendeken van het Ardenner landschap bij Maboge. Bij Borzée stijg je weer langzaam. Het slot van de route gaat voornamelijk door het bos van Broye. Hier uitkomend is het nog even lekker uitlopen naar La Roche.

Trail des Fantomes. 19,3km/830hm. Zondag 13 augustus.

Ingeschreven voor de 27 km, maar rugklachten manen me tot omzetting. Mijn ‘Bear Challenge’ (2) gaat voor en daarvan moet het meeste nog gelopen worden.

Met +/- 1500 inschrijvingen en 6 afstanden van 12 tot 100 km is de achtste editie een van de grootste trails in de Ardennen. Op 4 afstanden zijn hier UTMB punten te verdienen.

Dat ik nu niet alleen loop, maar o.a. met een aantal lopers uit onze community Footprint maakt het voor mij nog leuker. Waar ik eerder vaak de enige deelnemer uit de regio was, kom ik dit jaar bij elke run meerdere bekenden tegen.

Maar eindelijk daar was-ie dan de zon. We starten in La Roche op 220m hoogte en ik kies er bewust voor om voor in het veld te starten. Bij de grotere trails is de kans op ‘file lopen’ en ‘avondvierdaagse tempo’ redelijk groot en daar heb ik geen zin in. Bij km 4 zitten we inmiddels op bijna 400m hoogte en ik denk dat het vandaag wel goed zit.

Na de eerste ‘ravito’ wordt door geklommen tot het hoogste punt vandaag, van 350m naar 475m op 1 km. Nergens oponthoud. Hier en daar wel nattigheid van de afgelopen week die nog niet weg is en een aantal enthousiastelingen in de modder onderuit zien gaan. Ieder heeft zo zijn leer momentje, maar sommigen gaan twee of drie keer onderuit. Er zijn een paar eenvoudige waterpassages en wat klauterwerk op singletracks langs het water.  Mijn gemiddelde tempo van 8.00/km kan ik vasthouden.

Na de tweede ‘ravito’ herhaalt zich het klimtafereel, maar wel een stuk steiler; van 235m naar 415m op slechts 1 km. Er wordt veel met stokken gelopen en dat helpt op dit stuk wel.

Eigenlijk hebben we nu het zwaarste wel gehad en kan er vlot worden doorgelopen. Lopers die zichzelf hebben ‘opgeblazen’ moeten toch wandelend verder, maar er valt onderweg genoeg moois te zien. In de laatste km wordt het even dringen bij een steile afdaling en mogen we nog een laatste keer badderen door de Ourthe voordat we het vakantiepark weer op lopen. De eindtijd valt me 15 minuten mee, ik ben fit en praat nog even na met bekenden. Als iedereen binnen is pakken we de traditionele pint; de vakantie zit er op en het Ardennen offensief wordt voorlopig weer afgesloten. Er liggen nog wel een paar paadjes, heuveltjes en riviertjes te wachten voor een volgende. Voor wat betreft georganiseerde evenementen kies ik volgend jaar voor de kleinschalige trails in de driehoek Eiffel – Belgische Ardennen – Luxemburgse Ardennen.

Gear: Raid Light kleding en tubes – compress sport sokken (sneldrogend!!) – Ultimate race vest – Salomon Speed Cross schoenen.

Tijd; 2.31.53 – 7.51/km – 1e plaats M60.

(1)   Eislecktrail is een gemarkeerde route vanuit Kautenbach (Luxemburg) naar La Roche en Ardennes van 104 km en kan in vijf etappes gelopen worden. Als je liever lussen loopt dan zijn er ook voldoende mogelijkheden. Ook vind je de ‘Lee trail’ van 53km die de moeite waard is.

Kijk op http://blog.escapardenne.eu/?lang=nl

(2)   ‘Bear Challenge’ is mijn persoonlijke uitdaging voor dit jaar. Grizzly Run in Devon, vier Bear Trails in grensstreek  Limburg/België en Berenloop op Terschelling. In totaal goed voor 178km/3250hm.

 

 

 

Trailen; elitaire wedstrijdsport in wording o.i.v. social media??

Onlangs stuitte ik via de social media op een discussie over (ultra) trailrunning, binnenland, buitenland, kapsones, onder de suggestieve titel: ‘trailrunner to be or not to be’?

Referentie; https://www.prorun.nl/borntorun/columns/trailrunnerto-be-or-not-to-be-/

De strekking was, wellicht enigszins door mij gechargeerd en in 1 zin gezegd: Trailrunning is onderweg om een elitaire wedstrijdsport te worden en de social media spelen daar een behoorlijke rol in.

Laat ik beginnen met het gegeven dat ik nog nergens een definitie van het begrip trailrunning tegen ben gekomen. We vertalen het doorgaans als ‘rennen over paadjes’. Met enige kennis van de Engelse taal kun je daar ook niet onderuit. Voor zover mij bekend geeft men verder aan dat een trailrun voor 90% ‘off road’ dient te zijn om dat predikaat te mogen voeren. Persoonlijk kan ik me daar wel in vinden; hoe minder ‘road’ en hoe meer ‘trail’ des te beter.

Als er al geen definitie is laten we ons dan ook niet bezig houden met het inkaderen van wanneer je wel of geen trailrunner bent.

Ik kan heel goed leven met het gegeven dat iedereen die voornamelijk over onverharde paden loopt bezig is met trailrunning. Of dat nu bospaden, zandpaden, of bergpaden zijn. Met dat laatste bij tip ik direct het buitenland aan. Er wordt ook nergens geschreven dat je over de landsgrens moet zijn voor een trailrun.

Dan het item ‘afstanden’. Ook hierover staat nergens een minimum aantal kilometers vermeld. Hoogtemeters overigens ook niet.

Tot slot nog iets over wedstrijden en punten. Iedereen die competitief in ingesteld wil zich kunnen meten met iets, iemand of zichzelf. Bij trailrunning is dat allemaal nogal rekbaar want er zijn doorgaans alleen een categorie mannen en vrouwen bij een evenement. De differentiatie zit hem voornamelijk in afstand, hoogtemeters en omgevingsfactoren.

Back to basic dus. Rennen over paadjes in de natuur, alleen, met je loopmaatje of in een groep. In een ‘social trail’ of groot evenement. De meeste trailrunners zijn vrije geesten die zelf prima kunnen bepalen of ze de strijd met zichzelf, de elementen of anderen aan willen gaan. Ze passen zich niet aan binnen een verenigingsstructuur (is mijn ervaring) en ze kiezen waar ze zich goed bij voelen.

Dan wil ik vanuit mijn eigen ervaring als trainer/coach nog ingaan op wat ander genoemde heikele zaken die aan de orde schijnen te zijn.

1. Hebben trailers kapsones?

Voor zover mij bekend niet. Vanuit mijn community heb ik contact met beginners en ultralopers en mijn ervaring is juist dat de gevorderde loper de beginner graag wegwijs maakt en positief stimuleert.

2. Spelen social media een bepalende rol?

Natuurlijk spelen die een rol, want er zijn talloze communities actief. Dat wil echter nog niet zeggen dat ze stigmatiserend werken of lopers gek maken om dingen te doen die onverantwoord zijn. Social media geven een beeld, ze bepalen het niet!

3. Moet je een ultra lopen om er bij te horen?

Aan de hand van een voorbeeld stel ik: ‘Nee’. Vanuit mijn community (180 volgers) train en loop ik wekelijks met een aantal hiervan. Deze lopers hebben ieder, of in groepjes, hun eigen niveau. Tijdens het laatste evenement (Koning van Spanje) werd deelgenomen door hen aan de 11 km, 32 km, 22 km en de ultimate van 32+42 km. Allemaal uit dezelfde community. Het was een topweekend op sportief vlak in een geweldige sfeer.

Dit alles beschouwend zou ik er voor kiezen om binnen je eigen mogelijkheden te blijven lopen zonder te willen ‘labelen’. Geniet alleen of met je loopmaatjes van de paadjes, de rust, de ruimte en de natuur. Als je er voor kiest om uitdagingen op te zoeken dan moet je dat zeker doen. Ik doe dat ook nog regelmatig om mijn grenzen te verkennen, te herkennen en te erkennen. Verder kan ik ook genieten van de prestaties van de avontuurlijke ultraloper zonder gevoelens van drang of dwang. De social media zijn bij uitstek geschikt om de beelden en verhalen bij je binnen te brengen. Het is aan jou de keus of je er iets mee wil.

Zoals gezegd: Trailrunners zijn vrije geesten die zich niet in een vast kader laten plaatsen. De vraag in de kop van mijn blog lijkt me zo dan ook voldoende met ‘Nee’ beantwoord. 

Een dalletje tussen de heuvels.

Voor de vierde keer liep ik MST Koning van Spanje in de regio rond de Gulperberg in Zuid-Limburg. Meestal kies ik elk jaar  andere trails, maar deze staat bijna altijd  op het programma. Het is een uitdagende trail met hoogteverschillen, mooie single tracks en verrassend weidse uitzichten waarbij je achter elkaar door ‘stegelkes’ (draaihekjes) de weilanden meepakt en, ter verhoging van de feestvreugde, vijf passen dwars door het riviertje De Gulp loopt.

Het evenement is enorm gegroeid en populair door het  aanbod van de verschillende runs. In mijn programma en doel voor 2017 paste dit keer de 22km/500hm op zondag het best. Na aankomst op zaterdag eerst  in mijn eentje  even losgelopen rond de Keutenberg en de Fromberg. Daarna alvast nummers opgehaald voor een paar loopmaatjes en op een terras gezellig wat gegeten met weer andere loopmaatjes die de ‘ultimate’ (32+42km) deden. Alles aanwezig voor een sportief en gezellig weekendje weg.

 

Om 11 uur startte ik met Nicolette en Tonny met de afspraak om ons eigen tempo te gaan en op elkaar te wachten aan de finish. Het pad ging direct flink omhoog in de aanloop naar de Gulperberg en dat betekent dat er al gewandeld wordt zodat je niet door kunt lopen in de drukte. Wel hebben we het eerste panorama  te pakken bij de passage van het Mariabeeld waar enkele enthousiastelingen nu al spontaan  bananen aanbieden. Na 3,5 km gaat het mis. Op de Wagelerbosweg tik ik een steen aan en stuiter met mijn knie op het pad. Normaal gesproken niet zo’n punt, maar dit keer wel. Bij de laatste training was ik op dezelfde knie gevallen waarbij ik behoorlijk bloedde en mijn scheen flink opgezwollen was. Mijn knie lag weer open en in dit geval was pijn niet fijn. Pijnstillers die ik op voorhand ingenomen had hielpen er nu ook niet meer aan.

Het klimwerk ging niet lekker meer en bij het afdalen miste ik de nodige coördinatie om door te stappen richting Crapoel en Pesaken. De eerste 9 km liep ik nog wel binnen het uur, maar mijn ‘vrees’ dat ik voor het eerst boven de 7.00/km zou moeten gaan lopen werd uiteindelijk waarheid. Het 2e uur haalde ik maar 7,5 km en de eerste, tevens laatste verzorgingspost moest nog komen. Heel even speelde de gedachte om het maar op te geven uit te wandelen. Na 17,4 km bij de VP toch nog even een gelletje en banaan gepakt en, na kort overleg, weer verder. Wetende dat bij Berghem (camping) de weg nog een keer omhoog gaat en het eind in zicht is kwam ik zowaar weer op gang voor een paar redelijk snelle slotkilometers. Uiteindelijk kwam ik maar een paar minuten later binnen dan mijn maatjes en wilde de pret niet drukken. Volgens afspraak werd ik netjes opgewacht, kon ik me laten behandelen en dronken we het traditionele ‘biertje op de goede afloop’.

Het feit dat ik er nu een uur langer over had gedaan terwijl het parcours slechts 4 km verder liep dan bij vorige edities, viel me tegen. Voor mij voelde het als een ‘ dalletje tussen de heuvels’. 

Waar ik binnen de wedstrijdsport altijd een hekel aan had,  waren de lopers die voor elke run aan het ‘piepen’ waren in de zin van; ‘voel toch mijn hamstring’ – ‘nog steeds last van mijn knie’ – ‘hele week slecht geslapen’ – ‘vier dagen op de wc gezeten’ – en ga zo nog maar even door. Trailers hoor je in dit opzicht een stuk minder vaak; ze zijn wat blijmoediger en minder flauw met zichzelf. Ze dekken zichzelf niet vooraf in als ze het vermoeden hebben wat minder in vorm te zijn. Dat had ik in dit geval ook niet gedaan, maar ik merkte dat ik nu toch even ‘piepte’. Een spiegel-momentje.

Deze mindere prestatie verdwijnt snel naar de achtergrond, omdat ik terug kan kijken op een zeer geslaagd weekend waarbij ik veel bekende lopers heb gezien en gesproken. Ik heb kunnen genieten van hun prestaties, een prima georganiseerd evenement en alle Limburgse lekkernijen.

En nu op naar eerst een vlakke Zeeuwse trail, waarna volgende maand  op de Vaalserberg weer nieuwe kansen en uitdagingen wachten.

 

Grizzly Run Seaton Engeland 2017-2

Warming up: The Grizzly Run in Seaton (Devon/Engeland) is behalve een zware trail, ook een belevenis die mooi op je lijstje staat. Het is een ware happening voor de Engelsen die houden van tradities en volksfeesten. Direct na de opening van de inschrijving is de 'Grizzly' dan ook volgeboekt voor in totaal 2000 runners die kiezen uit 10EM (Cub run) of 20EM (Grizzly run). Gelukkig houden ze voor de Nederlandse loopvrienden een aantal plaatsen in reserve.

Een van de ‘typical oddities’ die jaarlijks terugkeren zijn de  ‘motivational messages’  die je onderweg tegenkomt. Deze borden worden telkens weer tevoorschijn gehaald en her en der geplant om de moed er in te houden. Dat is dan ook het uitgangspunt om mijn verhaal aan op te hangen. Want dat extra beetje motivatie kun je onderweg wel gebruiken.

 

 If you are going to be weird, be confident about it. - Je moet wel een beetje ‘raar in je hoofd’ zijn (van ’t padje af) om vanuit je winterslaap een route te lopen van 32 km/1100 hm, waarbij je veel beren op je weg ziet die in feite in Engeland niet eens voor komen.

Nu had ik er wel vertrouwen in, want van een winterslaap was niet echt sprake geweest. December was relatief rustig, maar vanaf januari was de voorbereiding begonnen door in verschillende gebieden, op verschillende ondergrond, verschillen in hoogte en onder verschillende weersomstandigheden te trainen met verschillende lopers. (Footprint/Brabantse Wal) Een beer moet je immers altijd met meer mensen tegelijk benaderen. Met mijn vaste loopmaatje Tonny en met alles wat (me) beweegt trainde ik een kleine 600 km naar dit evenement toe. Naast Tonny (4e keer Grizzly) sloot ook Erwin (2e keer Grizzly) aan op de trip naar Zuid-Engeland.

You are not getting older, just more complex. - Vanwege  het feit dat bovengenoemde ‘weirdo’ zijn gedrag niet verklaart, omdat hij daar verstandelijk gezien niet toe in staat is, was ik zoals ik ben, op zoek naar een nieuwe route. Een aantal lopers uit onze regio bleek deze run al eens te hebben gelopen en hun ervaringen maakten me nieuwsgierig. Zou ik dat op mijn leeftijd, weliswaar goed getraind, er heelhuids van af weten te brengen??

Without action you are not going anywhere. - De enige manier om er achter te komen of je iets kunt, is door het te doen. Als je dan ook nog in gemotiveerd gezelschap verkeert en er een mooi weekend van kunt maken dan heb je mij. Op vrijdag 10 maart om 6.00 uur vertrokken we uit Roosendaal om ons voor een lang weekend in een cottage te settelen op Boswell Farm in Harcombe.

The harder the conflict, the more glorious the triumph. - In de laatste briefing stond een passage waarvan ik het idee kreeg dat het wel een 'bikkel trail' moest zijn en dat de organisatie de lopers nog even op scherp wilde zetten: "Nee, beste runners, deze overwinning krijg je niet cadeau." We gaan het beleven denk ik dan op mijn beurt. Er zit immers ook wel weer iets in de hierop volgende boodschap.

Behind every beautiful thing there's been some kind of pain.  'New Grizzlers be warned: The Grizzly has............' meer dan 1150 hoogtemeters op 32 km - drie keer een passage over steenstrand -  vier keer een passage door water en modder waar je minimaal kniediep doorheen gaat - de beruchte 'Stairway to Heaven', een steil pad langszij een klif (mensen met hoogtevrees: pas op) - steile afdalingen die spekglad kunnen zijn. Houd rekening met je marathon tijd of zelfs langer als de omstandigheden 'grim' zijn.

Start to run: De stadsomroeper opent zijn rol en spoort iedereen aan met bemoedigende woorden. Als de bel rinkelt zijn we weg. De eerste km begint over de 'pebbles' over het strand bij Seaton. Het lawaai is oorverdovend en als je hier te snel weggaat dan ben je direct verzuurd. Voordeel dus dat ik met ervaren beren op pad was. Tonny, Erwin en ik zijn op zaterdag op pad gegaan om het parcours te verkennen. De eerste 5 km van het parcours wordt er wel geklommen, maar het is nog wel te doen omdat de ondergrond goed beloopbaar is. De eerste wandelaars dienen zich al aan. Eenmaal in het echte buitengebied begint ook de trail voor mij. Klimmen en dalen over het gras dat door de regen en kleiachtige ondergrond spekglad is. Het loopt natuurlijk geforceerd en dwars op steile hellingen raak je uit koers. De talloze 'marshalls' houden je wel in het spoor en de route is perfect aangegeven.

Paint yourself across the landscape. - Een hele mooie vond ik deze. Omhoog, omlaag, single track, modderpad, strand, waterpassage, kliffen, bossen en velden; werkelijk alles van het Zuid-Engelse landschap kom je tegen op een relatief kort stuk. Vooral deze editie werd bepaald door de regen die afgelopen week gevallen was. Je kon ook maar het beste door de zuigende modder lopen. Dat was veiliger dan via de zijkant te gaan want daar was het te glad. Gevolg is wel dat het zwaar loopt. Goed, dat 

is beter dan een slipper maken. Na de afdaling van de eerste klif kwamen we weer op een kiezelstrand waar we twee keer door het water moesten. Lopers van de 'Cub' (10 miles) waren al op de terugweg. Wij klommen verder en er volgden kilometers modderige paden. doorlopen was er niet bij. Dat had ook te maken met de single tracks waarop veel gewandeld werd als het zwaar werd. Passeren heeft dan geen zin.

Where your mind goes, everything follows. Deze bracht ik meer in verband met het feit dat je eigenlijk nergens anders mee bezig bent dan met alle aspecten van de route. Je moet zo geconcentreerd zijn en er met je gedachten bij blijven om overeind te blijven dat je er dan vanzelf achteraan komt. Doe je dat niet, dan ga je.......en ik heb er veel zien gaan. Die ene keer dat ik bijvoorbeeld Tonny vanuit mijn ooghoek volgde, omdat hij me blijkbaar aan het filmen was terwijl ik de 'bog' (moeras) in ging, ging ik voorover en zou ik bijna in een modderplas een 'flat face landing' gemaakt hebben. Ik wist ongeveer wat er nu kwam na 11 mijl, maar dit moeras leek eindeloos. Tot drie keer toe over honderden meters kniediep door de bagger en natuurlijk blijven lachen. De modder was aanmerkelijk warmer dan het koude zeewater dus dat was meegepikt.

Uiteindelijk bleek dat we door het bos een grote lus hadden gemaakt. We kwamen weer uit bij de waterpassage aan de kust. Daarna volgde een km redelijk beloopbaar strand met de wind in de rug. Omdat ik wist dat er nog een toetje kwam genoot ik daarvan en passeerde enkele tientallen lopers.

Stairway to heaven. - Legendarische klim van een kilometer met een stijgingspercentage dat ik niet weet, maar des te meer voelde. Zeer smal pad waar je ook nog door een omroeper in klederdracht naar boven werd gepraat en waar je met hoogtevrees maar beter voor je uit kon blijven kijken. Een paar blikken zijwaarts wilde ik er wel aan wagen; een fenomenaal uitzicht op kliffen en zee.

Eenmaal boven ging het nog een stuk bovenlangs over het veld en kon er weer tempo konden gemaakt. De verzuring en beginnende kramp speelden al wat parten waardoor het niet echt snel meer ging. De 25 km is dan ook al gepasseerd. Naar beneden kon ik me nog wel laten vallen tot het dorp Beer. Daarop volgde de zoveelste klim, eerst via trappen, later weer over glibberige paden. Dan komt langzaam Seaton weer in zicht en denk je daar naar toe af te dalen. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Nog 1 klimmetje dan, vooruit. Dan is er enkel nog asfalt en een geleidelijke afdaling naar de finish waar enkele duizenden supporters iedereen een geweldige terugkomst bieden met applaus, geroep en klikkende toestellen. De beer is binnen en kan aan de uitgebreide snacktafel met drinken, koeken en fruit. Het verdiende shirt gaat pas mee als ik door de plaatselijke brandweer ben schoongespoten, want douches 

zijn er niet. Maar goed heb jij wel eens een beer onder de douche zien staan?

Cooling down:

Achieving starts with believing. - In tegenstelling tot wat ik vooraf dacht had ik weer wat bereikt. Twijfelen is niet nodig; je moet erin geloven (en er wat voor doen). Het was zeker geen 'peace of cake', maar het was met onze voorbereiding haalbaar.

Dit weekend was voor mij genieten. Ik was goed voorbereid door de trainingen. De verkenning met Tonny en Erwin op zaterdag heeft me zeker geholpen en het verblijf met mijn loopvrienden was top!! Het was de reis waard (Tonny: hulde als chauffeur die ons overal veilig naar toe bracht)

Deze runner gaat zijn Brexit beleven met mooie herinneringen, een goed gevoel en in meerdere opzichten enkele ponden lichter.

 

Trail by the Sea 2017-1

Winter in Zeeland……en een Trail by the Sea.

De ‘masters’ onder ons kennen het vast nog wel: ‘Zomer in Zeeland’ van Saskia en Serge die hiermee in 1971 een hitje hadden. De meeste bezoekers aan Zeeland hebben hierbij dan ook zonnige zomerse beelden. Trailers kunnen echter het hele jaar hun hart ophalen door de vele runs die langs de Zeeuwse kust gehouden worden.

De bekende ‘Trail by the Sea’ wil nog wel eens wisselen in het aantal afstanden, kilometers en startlocaties. Op 26 februari als de rest van het Zuiden zich onderdompelt in Carnaval of Vastenavend, organiseert de sportieve Zeeuw in eerste instantie een marathon, maar voegt daar later alsnog een halve marathon XXL aan toe van 25 km. Dit in de overtuiging dat tegen de zee toch niet op te ‘dweilen’ valt.

Op 14 januari 2017 liepen we de 11 km Deltatrail als warming up door de Boswachterij van Westenschouwen. In tegenstelling tot het jaar ervoor was ik wat minder in mijn element; het klimmen en dalen viel me best zwaar en er zaten geen stukken in om te herstellen.

‘Ons ben nie zunig’ met trail kilometers en vanuit onze ‘Footprint/Brabantse Wal’ trail groep hadden we een training gepland op 4 februari om nu, naast het bos met de heuveltjes, het strand en de duinen mee te pakken. Met acht lopers waren we vanuit Brabant gekomen en om 9.15 uur startten we in de Boswachterij waar Bert al vrij snel in de war was met wilde wortels die zich vanuit het losse zand woelend naar boven worstelden.

Moment om een pauze in te lassen met wat oefeningen. We konden gelukkig voltallig door om via de ‘Boompjesput’ het strand op te gaan richting het ‘Oude Vuur’. Kenners weten dat we dan als vanzelf afslaan naar de ‘Meeuwenduinen’, beter bekend als ‘Dodemanspad’ om twee kilometer lang te bikkelen. Op de terugweg hebben we verschillende routes gevolgd zodat iedereen heel bleef en bij paviljoen 'Duinzigt’ was er koffie, gebak, bier en ijs; dat laatste om de blessure van Bert te kalmeren. Al met al een zeer geslaagde ochtend waar de focus op het zware werk lag; doel bereikt!

De twee daarop volgende zondagen hadden we nog twee pittige, maar gezellige trainingen (24/26 km) over de golvende Brabantse Wal waar in totaal 28 lopers bij Footprint aansloten.

Trail by the Sea 2017 op 26 februari stond voor Erwin en Tonny en mij in het teken van de voorbereiding op de Grizzly Run die op 12 maart op de agenda staat. Halve marathon XXL dus.

Inmiddels sluiten steeds meer bekenden van ons aan bij de Zeeuwse trails, omdat ze uitdagend en afwisselend zijn vanwege de elementen strand, duin, bos en natuurlijk het weer dat ook geen twee trails hetzelfde is.

Om 8.45 uur reden we met Luci, Bert, Tonny en Cobi (vrijwilligster start/finish gedeelte), richting Renesse. Ruim op tijd om nummer en een fraai shirt in ontvangst te nemen en hier en daar bij te praten en bekende medetrailers te begroeten. Veel ambitie om in te lopen was er niet onder het mom van: ‘D’r komen nog kilometers genoeg om warm te draaien, dus laten we de warming up maar binnen doen’.

Beide afstanden startten om 11.00 uur en de eerste kilometer over de ‘Luieweg’ kon ambitieus worden doorgelopen. Daarna ging het over in een verhard schelpenpad tot km 5 waar de route voor de eerste keer 1,5 km het strand aandeed. Aanmerkelijk minder wind dan vorig jaar, maar nog pittig genoeg om toch in een groep te willen lopen. Via het ‘Verklikkerpad’ ging het 2,5 km, vaak single track, door het duingebied om vervolgens langs het ‘Vuurtorenpad’ het strand weer op te zoeken. Inmiddels liep ik in mijn eentje en wachtte tot we weer een treintje konden vormen om wat energie te sparen voor wat nog zou gaan komen. Daarmee doel ik dan op de overgang ’t Oude Vuur (training 4 februari). De Meeuwenduinen volgen daar als vanzelf op en dat is voor mij altijd weer ruim 2 km bikkelen. (en ik was niet de enige die daar af en toe in wandelpas omhoog ging)

Via een klein stukje Boswachterij steek je dan over naar ‘Zeepeduinen’, een glooiend stuk van enkele km met veel plassen en een vogel uitkijk plaats; echt een heel mooi stukje natuur. Bij km 17 zaten de bunkers weer in het parcours, een technisch stukje en een trap omhoog. Na wat slingerpaadjes en een flinke modderplas kom je dan uit op de Vroonweg, vroeger een autoweg tussen Haamstede en Renesse. Tegenwoordig wordt er gefietst en gewandeld, er liggen wat plassen en er grazen paarden. Afwisselend is het niet, maar ik vond het wel lekker om weer even in mijn loopritme te komen. Inmiddels ben je dan voorbij de Halve Marathon en is het eigenlijk uitlopen naar het dorp en de finish.

Ook dit jaar zorgt Sportpromotion Zeeland weer voor een zeer goed georganiseerd evenement met veel vrijwilligers, uitstekende en goed overdachte verzorging en, voor wie er prijs op stelt, mooie en blijvende herinneringen. Bovendien is het leuk om een aantal bekenden tegen te komen die je zo af en toe bij trails ziet.

Een mooie manier om mijn winter in Zeeland af te sluiten, met de gedachte dat ik er weer ben voor de Halve van Renesse, de Hardloop3daagse en natuurlijk een Footprint/BW training. 

Cyprus 4 day Challenge 2016 november

Na de Veluwezoom Tweedaagse in Dieren en de Hardloop3daagse in Zeeland kreeg ik de buitenkans om dit jaar ook nog te boeken voor een vierdaags evenement, de 4-Day Challenge op Cyprus.

Het is ietsje verder reizen, maar ik kreeg er veel voor terug..

Deze 12e editie die ook weer in de omgeving van de stad Paphos en het natuurpark Akamas werd georganiseerd door Arena Sports valt in een periode van het jaar dat hun zomerhitte voorbij is.

Eind november kan het hier ’s middags tot 24 graden oplopen, dus voor mij is dat nog zomers genoeg.

We zijn in het Zuidwesten van het Griekse gedeelte waar weinig natuurlijke vegetatie is en waar het heuvelachtig is. We gaan lopen op harde ondergrond van kalksteen, zandsteen, grind, zoutsteen en ertsgebied. (Cyprus betekent ‘koper’)

Er hadden 220 lopers ingeschreven uit verschillende landen voornamelijk Engeland en Duitsland.

Er wordt 2/3 deel over trails gelopen in een telkens wisselende omgeving. Mijn voorbereiding was niet specifiek op deze wedstrijd gericht. Het aantal gelopen trails, wedstrijden en trainingen zou voldoende moeten zijn om dit aan te kunnen. Wel had ik enkele maanden telkens in blokken van drie dagen achter elkaar getraind om de belasting goed op te bouwen.

Wedstrijddag 1. De 6 km time trial in Peyia, Coral Bay.

Vanuit het Coral Beach hotel waar ik verbleef was de start van het evenement met een tijdloop, waarbij individueel gestart werd door alle lopers met 10 seconden tussenpauze. De enige middagloop waarbij de temperatuur om 15.00 uur tot 24 graden was opgelopen; eigenlijk te warm voor mij. Daarbij geteld dat het afwisselend licht omhoog en omlaag ging wilde ik eigenlijk alleen maar lekker lopen in een gelijkmatig tempo. Dat ging prima in gemiddeld 5.00/km. Sneller lopen was geen optie i.v.m. de warmte en het vooruitzicht op nog 3 etappes te gaan die langer en zwaarder zijn.  De route, die voornamelijk langs bananenplantages liep was iets langer en eindigde op het strand bij een oud scheepswrak. Met onze landgenoten worden ervaringen uitgewisseld. Samen met Jean en Katinka loop ik terug naar het hotel; we missen bewust de bus.

Data:

-          Ik ben ingedeeld bij de Veteranen 60; in onze groep van 13 is er 1 niet gestart.

-          Afstand 6,13 km – hoogte 40 hm – tijd;30.49/5.02per km – gemiddelde hartslag 155

VO2 Max 37,5=zeer goed (omrekenfactor 60+)

-          Asics FuzeX lyte schoenen – compress sportsokken – broek+singlet

-          Positie na dag 1: 7e

Wedstrijddag 2. 11 km hill run.

Aan de voet van het Akamas National Park was de start van de 11 km lange klim etappe. Bij de briefing waren we er op gewezen dat de route aangepast en zwaarder geworden was. Onderweg naar het startpunt rijdend zag ik vanuit de bus al mooie, indrukwekkende plaatjes van het heuvellandschap. Dat wordt bikkelen, trailer.

De eerste 4 km gingen direct steil omhoog, 9% stijging en geen pad, maar losse stenen, zeer onregelmatig. Oppassen geblazen, want de zon was direct fel en enkel hier en daar staan wat bomen. De bergformaties zijn erg ruig, kaal en onherbergzaam. Maar wat een fantastische uitzichten levert dit op. Kleuren variërend van wit naar diepgrijs, uitgesleten passages; indrukwekkend. Soms glooiend, dan weer steil. Dit had ik niet eerder gezien, laat staan dat ik hierop getraind was. Mijn richttijd van 7.00/km kon ik al direct vergeten, want dit was niet te vergelijken met hoogtemeters die ik in eigen omgeving kan maken. Hier is het zwoegen en zweten in de stille hoop dat na elke bocht nu echt het hoogste punt bereikt is. Niet dus… controle houden en dribbelen, desnoods wandelen als het nodig is. Het zorgt er wel voor dat je helemaal ‘volloopt’, want je kunt geen stabiel tempo aanhouden. Tussen de 4 en 6 km was het afwisselend vals plat en klimmen, waarna een korte, steile afdaling volgde. Erg veel snelheid maak je dan ook niet, i.v.m. de grillige ondergrond.

De verzorging was prima in orde met 2 posten onderweg. Anderhalve liter water dronk ik om aan te vullen wat ik aan vocht verloor. Na km 10 vond ik het geen punt dat we 800m ‘normale’ weg hadden. Het was een gestage, stevige klim naar een dorpje, Pano Arodes, waar de finish op een pittoresk pleintje was. Ik dacht dat ik behoorlijk op het klimmen was voorbereid, maar de data wijzen anders uit.

Van Jean (5e keer aan de start) hoorde ik dat de etappe echt een stuk zwaarder was dan voorheen; mooi, deze uitdaging had ik overwonnen en het werd voor mij goedgemaakt door de fantastische uitzichten die na elke klim weer nieuwe beelden gaven. Onvergetelijk!!

Data:

-          Afstand 10,78 km – hoogte 681 hm – tijd; 1.21.50/7.26 per km – gemiddelde hartslag 155 – Maximale hartslag was 216!!! VO2 Max 25,1=redelijk. De maximale hartslag en VO2Max geven aan dat het klimmen voor mij erg zwaar is geweest; toen ik aan mijn grens zat heb ik dan ook een paar keer gewandeld.

-          Salomon Wings Pro trail schoenen – CEP compressie kous – broek+singlet

-          Positie na dag 2: 6e

Wedstrijddag 3. Halve Marathon trail door natuurpark Akamas.

En weer vroeg op om op tijd de bus van 8.00 uur te pakken die ons naar een mooi dorpje brengt in dit nationaal park. Het is 20 graden en de zon stookt het vuur vroeg op.

Geen pijntjes of stijfheid van de hill run van gisteren. Ik voel me prima.

Nadat de kerkklok de ‘startbel’ geluid had liep vanuit het dorp Neo Chorio een smalle straat 800m steil naar omhoog richting de olijfbomen. De nu bredere weg blijft flink stijgen en in de buurt van Smigies picnic site gaat het nog steiler omhoog naar een jeep trail. Bij de eerste foerage op 4 km hebben we al weer flink mogen bikkelen. Hier hebben we nog schaduw van de bergkam. Het is genieten van de uitzichten en ik zie op mijn klokje dat een snelle tijd  geen prioriteit gaat krijgen; ik zit bij km 6 op een gemiddelde van ruim 6.00/km.

Dan gaat het een lang stuk naar beneden met veel bochten. Ik maak er een sport van om zo zuinig mogelijk die bochten aan te snijden; dat is heerlijk trailen; omgaan met de elementen!! Ik vergeet alles om me heen en geniet hier intens van; vooruit kijken en focus op geultjes en andere oneffenheden.   

Na 9 km bereiken we de kustweg. Ik heb inmiddels al een liter water gebruikt en ik weet dat we nu 12 km de zon op ons bolletje krijgen. Het stelt me gerust dat het nog wel ‘op en neer’ gaat en er nog maar een paar echte klimmetjes te overwinnen zijn. De 10 km kom ik door in 55 minuten en dat geeft een extra kick. Ik drink veel en koel mijn hoofd met water waarna de pet weer op gaat.

Het boek ‘Los’ van Diederik van Hoogstraten houd ik nu in gedachten en met name enkele positieve quotes die ik gisteravond las. Ongeveer komt het neer op het vrijheidsgevoel van het trailen, dat je geen pijn kent (je wordt sterker is het adagium) en dat je je steeds beteraanpast aan de omstandigheden.

Tussen km 10 en 21 word ik nog maar sporadisch ingehaald. Aan de andere kant passeer ik tientallen lopers (ook ‘wandelaars’ die het zwaar hebben in de brandende zon en drankposten overslaan)

Het mooie van deze hele Vierdaagse is dat iedereen het jou gunt. Als je iemand passeert roept 80% “Well done” .

Na, inmiddels twee liter water, en een vlak tempo dat onder de 6min/km blijft komt de zee dichterbij (of wij??) Ik pik bij km 18 nog een flesje water op en mijn focus is gericht op Lara Bay, een pareltje in dit gebied waar de schildpadden hun eieren komen leggen en de steenformaties grillig zijn. De laatste km gaat door het losse zand en ik kom na ruim 21 km binnen in 2.01.00. “Well done, boy”. Mijn beduidend jongere en snelle hardloopvriendinnen Karen en Esther zijn al binnen en verwelkomen me. Wat wil je nog meer?? De zee in natuurlijk en dat komt me beter uit dan uitlopen. De watertemperatuur is 23 graden.

Op deze run ga ik nog lang en met veel genoegen terugkijken!! Na een laatste blik op de Sea Caves vanuit de omhoog kruipende bus richten de gesprekken zich al weer op trailrunning: What else?

Data:

-          Afstand 21,22 km – hoogte 247 hm – tijd; 2.01.00/5.42 per km – gemiddelde hartslag 155 – Maximale hartslag was nu 165 -  VO2 Max 36,1=goed. De maximale hartslag en VO2Max geven aan dat het geleidelijk klimmen en dalen bij mij prima gaat; ik heb niet gewandeld.

-          Salomon Wings Pro trail schoenen – Kalenji steunkous – trailtight + singlet – Powershot winegums i.p.v. gels (die ik niet verdraag)

-          Positie na dag 3: 6e

Wedstrijddag 4. 10 km City Run in Paphos.

Op de slotdag staat de wekker op 5.30 uur en met de stijfheid in de benen van het vele klimmen en dalen maak ik me gereed voor de laatste run. Om 6.15 uur zit ik kant en klaar aan het ontbijt en om 7.00 uur stappen we de bus in naar Paphos. Vandaag is het voor mij echt nodig om even goed in te lopen en wat oefeningen te doen, want run 2 en 3 hebben de kabeltouwen goed strak gezet. Zo te voelen wordt dit een 10km dik boven de 50, maar goed, iedereen heeft last van hetzelfde.

Ik heb nog wel even gekeken of behoud van mijn 6e plek haalbaar zou zijn, maar er zit te weinig logica in de opbouw en resultaten van de andere lopers. Ik zet het uit mijn hoofd; ik weet niet wat ik kan verwachten en wil de Vierdaagse zonder forceren uitlopen. 

Het is een City run, iets waar ik niets meer mee heb. We lopen in een stadje waar de verkeersregelaars wel goed hun werk doen, maar het verkeer rijdt ook gewoon door. De eerste drie kilometer ‘hark’ ik om een tempo te vinden, strijdend tegen het vals plat vanuit de boulevard. 5.13/km 1; dat gaat ‘m niet worden vandaag. Een Brits (what else??) kordaat loopstertje sluit bij mij aan en volgt tevreden mijn ‘pace’ en daardoor kom ik zowaar wat beter in mijn ritme. Na km 7 wens ik haar het beste en laat haar gaan. Inmiddels is een landgenoot die ik eerder sprak me gepasseerd, maar hij loopt niet echt uit. Mooi mikpunt voor mij in de laatste 3 km die vlak zijn en licht omlaag gaan. Ik passeer vandaag veel lopers die iets te overmoedig begonnen zijn of gewoon lekker willen uitlopen. In de laatste km passeer ik nog een Vlaamse loopvriend (‘Kom op hè; hou vast’ i.p.v. ‘Well done’) en naarmate we het kasteel naderen, nader ik ook mijn mikpunt. Als ik naast hem kom, wil hij gaan sprinten. Okay dat kan; is een van mijn favoriete baanonderdelen ‘200jes’. Nipt blijf ik hem voor en zie dat ik in ieder geval binnen de 51 min. gebleven ben. Dik tevreden.

Dan volgt uiteraard de ontlading na 4 dagen lopen; high fives, felicitaties, medaille, certificaat, verhalen, disco en bier om 9.00 uur ’s morgens. Why not? Na het maken van de groepsfoto’s snel de bus in en met de Nederlandse loopvrienden nog een extra neut genomen in het hotel.

Zoals we gewend zijn van de prima organisatie staan de uitslagen snel online.

Als trailrunner had ik natuurlijk liever gezien dat er nog meer off road zou zijn gelopen. Ook langs de grillige kust lopen heel geschikte trailpaden. Het is van de organisatie een bewuste keus om de mix er in te houden; ze willen een combi maken voor de wedstrijdlopers, trailers en recreanten en dat is ze gelukt. De regels zijn strikt, de voorzieningen, inclusief medische staf en ambulance, professioneel. Uiteindelijk valt in de gehele Challenge ruim 10% uit.

Data:

-          Afstand 9,98 km – hoogte 37 hm – tijd; 50.51/5.06 per km – gemiddelde hartslag 155 -  VO2 Max 39,2=zeer goed.

-          Asics FuzeX Lyte schoenen – compress sportsokken – short + singlet 

-          Positie na dag 4: 6e dat ik dat heb kunnen handhaven is in zonnige Sint termen: ‘a nice surprise’.

Vierdaagse:

-          Afstand48,11 km

-          Hoogte: 1005 hm

-          Tijd:4.41.31

-          Positie:Vet. 60; 6e

-          Mannen:89/135 en alle deelnemers: 116/200

-          Gestart:220 totaal, waarvan 200 finishers (1 diskwalificatie)

Vooraf was ik op basis van de historie van de race en mijn eigen tijden uitgegaan van een fictieve 7eplek. Die klassering en tijden vergeet je snel. De reis, kennismaking met anderen, de natuur, organisatie en de Challenge blijven me nog lang bij. Naast een aantal sympathieke loopvrienden heb ik er weer enkele gevleugelde woorden bij: ‘Well done boy, very well indeed’.

Ik verneem inmiddels dat het in Nederland zo’n 6 graden gaat vriezen, scheelt zo’n 25 graden, maar daar worden we niet warm of koud van; overmorgen de winter tight aan en de hei weer op; is ook weer een leuke challenge……

Kop

Dit is een paragraaf. Klik hier om tekst toe te voegen en te wijzigen. Dit is een perfecte plek om een verhaal te schrijven en/of informatie te delen met uw website bezoekers.